‘Mensen met psychiatrische aandoening onzichtbaar voor Wmo’

De Wmo en mensen met schizofrenie en andere psychische aandoeningen: hoe gaan zij samen? Moeizaam, zegt Maarten Vermeulen, lid van de Wmo-raad Bunnik en zelf patiënt. Het grote probleem is volgens hem hun onzichtbaarheid. Hij maakt zich zorgen om deze groep. ‘Met de pakketmaatregel AWBZ krijgen ze nog minder zorg aan huis, omdat ze daar te licht voor worden bevonden. Maar het paradoxale is nu juist dat als ze zich te ziek voelen, ze niet de stap nemen naar een Wmo-loket. Als ze dat op een goede dag wel doen, vindt degene achter het loket hem of haar niet ziek genoeg voor hulp.’

 

Vermeulen richtte in 1993 Anoiksis op, een vereniging voor mensen met schizofrenie. Daar was hij 14 jaar actief. Sinds 2007 zit hij in de Wmo-raad van Bunnik. ‘Het is vrij uniek dat er een patiënt zelf in de Wmo-raad zit’, zegt hij. ‘In andere gemeenten zie ik vooral veel mensen die niet meer ziek zijn, of vertegenwoordigers van cliëntorganisaties. Ook dat is zorgelijk. Om hulp te vragen, moet je ad rem zijn. Maar sommige mensen zijn zo ziek, dat ze niet eens de deur uit durven om boodschappen te doen.’

 

Er bestaat nog steeds een stigmatiserend beeld van mensen met schizofrenie, vindt Vermeulen. ‘Dat ze gevaarlijk zouden zijn, wat verre van de waarheid is. Ze isoleren zich, dat wel. Toen we als Wmo-raad net begonnen, in 2007, organiseerden we een bijeenkomst speciaal voor deze groep. De opkomst was bedroevend. Welgeteld één persoon: de moeder van een patiënt.’

 

In Bunnik is maar een klein aantal mensen met psychiatrische problematiek bekend. Terwijl op 14.000 inwoners net als het landelijke gemiddelde, waarschijnlijk 1 procent - ofwel zo’n 140 mensen - tot de doelgroep behoren. ‘Gemeenten zouden hier meer oog voor moeten hebben. Ook deze mensen willen, net als ouderen en gehandicapten, zo lang mogelijk zelfstandig blijven.’

 

Bron: www.zorgwelzijn.nl

Door: Tirzah Schnater