Het is onbekend of de extra middelen voor schuldhulpverlening om wachtlijsten voor schuldhulpverlening in te korten ook echt hebben gewerkt. Daarvoor ontbreken gegevens. Volgens de LCR blijkt uit signalen vanuit de samenleving dat de wachttijd tussen aanmelding en intake inderdaad korter is geworden. De vervolgstappen die daarna moeten komen, laten vaak lang op zich wachten. De LCR pleit voor het opnemen van een maximum doorlooptijd (proces van intake tot daadwerkelijke hulpverlening), maar de regering wil dit niet. De lange termijnen worden, zo wordt gesteld, niet alleen door gemeenten maar ook door gebrek aan medewerking van schuldeisers veroorzaakt.
Moratorium
Ook een breed wettelijk moratorium wordt door de regering van de hand gewezen. Dat is bedoeld om schuldenaren een periode rust te geven door hen even niet te confronteren met incassobureaus. Het sturen van incassobureaus naar mensen die geen geld hebben, heeft per saldo weinig zin, aldus de LCR. Schuldeisers worden, zo meent de LCR, door een breed moratorium eerder onder druk gezet om samen met de schuldenaren een oplossing te zoeken. Daarom heeft de LCR de Tweede Kamer gevraagd ervoor te zorgen dat de mogelijkheid om tijdelijke opschorting van schuldinvordering te handhaven.
Bewindvoerders
In het hele traject van schuldhulpverlening moet ook goed worden gekeken naar de kwaliteit van bewindvoerders. Slechte bewindvoering is funest voor mensen die met sanering van schulden te maken krijgen. Door slechte bewindvoering komen mensen nog verder in de problemen. Dat moet voorkomen kunnen worden.Al deze punten heeft de LCR neergelegd in een brief aan de Tweede Kamer die op 26 januari 2011 het onderwerp op de agenda heeft staan.
De brief van de LCR lezen? Klik
hier.